چند دهه سوء مدیریت با تحریمهای فلج کننده بین المللی به رهبری ایالات متحده آمریکا با هدف مهار برنامههای هسته ای و موشکی ایران و همچنین شیوع کرونا، اقتصاد ایران را به سطوح قبل از سال 2012 یا بدتر از آن برگردانده است.
ایرانیان طبقه متوسط مجبورند خود را به نحوی با شرایط بد اقتصادی موجود وفق دهند. بسیاری از مردم طبقه کارگر به زیر خط فقر سقوط کرده اند. اجاره بها چندین برابر افزایش یافته، برندهای خارجی کم کم از ویترین مغازهها حذف شده یا به طور چشمگیری گران میشوند. ریال آنقدر ارزش خود را از دست داده که ایران واحد پول جدیدی به نام تومان را معرفی کرد تا اساسا چهار صفر را از اسکناسها بردارد.
در ادامه نرخ تورم به 30، 40 و سپس 50 درصد رسید. ایرانیها در حال حاضر 75 درصد بیشتر از پارسال برای غذا هزینه میکنند. وزارتخانه کار و رفاه اجتماعی ایران در گزارشی در اوت سال 2021 اعلام نمود که از هر سه نفر ایرانی، یک نفر در فقر زندگی میکند.
نارضایتیهای ناشی از افزایش شدید قیمتها و رکود اقتصادی منجر به شکل گیری یک سری اعتراضات گسترده علیه دولت در سالهای 2017 و 2019، عمدتا در میان طبقه کارگر و کم درآمد جامعه شد.
در سال 2015، پس ار توافق ایران با ایالات متحده و دیگر قدرتهای جهانی جهت محدود کردن برنامه هسته ای خود در ازای لغو تحریمها، موجی از خوشبینی در میان مردم این کشور به وجود آمد.
رشد نرخ فلاکت و دورنمایی تیره تر از همیشه، منجر به مهاجرت مردم از ایران شده است. اگرچه مهاجرت ایرانیان به خارج از کشور در چهل و سه سال گذشته همواره وجود داشته اما در بحبوحه رکود اقتصادی و شیوع گسترده کووید 19، این روند شتاب گرفت. کادر پزشکی و جوانان ایرانی که برای ادامه تحصیل به خارج از کشور رفته اند، احتمالا دیگر هرگز با وضعیت فعلی به ایران باز نخواهند گشت.
www.nytimes.com